فرزاد یه پک عمیق به سیگارش زد. ته سیگار تو دستش له شده بود. کف دستش عرق کرده بود با زحمت یه بار دیگه سعی کرد بغضش رو تو اعماق سینش دفع کنه.این کار هر بار براش سخت تر از دفعه قبل می شد.

از تو آشپزخونه مریم داد زد: فرزاد بسه دیگه خستم کردی

با شنیدن صدای مریم همه تنش لرزید ته مونده سیگار تو دستش شل شد سرش و بلند کرد حلقه های اشک دیدش رو محدود کرده بود. با دیدن سایه محو مریم تو آشپزخونه دوباره بغض رفته برگشت سر جاش سعی کرد حرکات مریم و دنبال کنه. واسه همین با پشت دست چشماش و مالید .دستش خیس شد. با دست پاچگی دستش رو با شلوارش خشک کرد، یه حالت عصبی غیر قابل کنترل نسبت به خیس شدن دستش پیدا کرده بود...

دوباره نگاش رو به سمت مریم چرخوند تو مسیر، نگاش به صندلی روبه روی شومینه افتاد که هنوز داشت تکون می خورد وقتی تونست نگاهش و روی مریم ثابت کنه اون داشت با همون عشوه همیشگی به سمت اوپن آشپزخونه میومد. دلش لرزید، همیشه وقتی میدیدش دلش می لرزید.

مریم پرسید: چایی می خوری یا نسکافه؟

بغض ته گلوش نمی ذاشت جواب بده.

مریم در حالی که می خندید به سمت ته آشپزخونه راه افتاد و این دفعه با صدای بلند تری گفت: گول خوردی چایی نداریم فقط نسکافه داریم. کلوچه ام می خوری؟

بعد یه مکث کوتاه، خودش جواب داد: چه سؤال مسخره ای میارم نخواستی نخور.

احساس کرد انگشتاش دارن می سوزند. به دستش نگاه کرد. سیگار نیم سوز به انتها رسیده بود.با همون وضعیت نیم سوز اون و پرت کرد سمت زیر سیگاری روی میز، سیگار افتاد روی کپه ی سیگارای جمع شده توی زیر سیگاری بعد آروم از همون بالا لیز خورد و به همراه چند ته سیگار دیگه افتاد روی میز.

مریم با سینی نسکافه و ظرف کلوچه اومد توی اتاق. چند تا سرفه کرد،سینی تو دستش لرزید و استکان ها یکم لبریز شدند.

رو کرد به فرزاد و گفت: خفمون کردی لعنتی باید فردا یه زنگ بزنم به اداره محیط زیست بیان درت و تخته کنن.

بعد خودش شروع کرد به خندیدن، فرزاد محو تماشای مریم بود صدای خنده هاش آرامش عجیبی بهش می داد.

مریم سینی رو گذاشت رو میز و نشست کنارش، آروم دستش و گذاشت روی دست مریم،دستاش گرم بودن مثه همیشه.شروع کرد به من و من کردن تا چیزی و بگه.

اما مریم انگشتش و گذاشت رو لباش و آروم بهش گفت: ساکت! من همه چیز و درک می کنم.هرچی بوده گذشته، لازم نیست راجبش حرف بزنی.

بعد صورتش و به صورت فرزاد نزدیک تر کرد. نگاش مثه همیشه بهش قوت قلب می داد. اونم سعی کرد صورتش و به صورت مریم نزدیک تر کنه.مریم بدون هیچ مقاومتی گذاشت بهش نزدیک بشه . لباشون آروم روی همدیگه قرار گرفت. ناگهان انگار زمان ایستاد.

وقتی به خودش اومد مریم تکیه داده بود به کنج مبل و چشاش خیره بود به سقف، برای یک لحظه احساس کرد راه نفسش باز شده. با ولع خاصی هوا رو کشید توی ریه هاش، احساس زنده بودن کرد و این احساس کافی بود تا دوباره به حالت قبل برگرده.

مریم زمزمه وار گفت: باید برگردی خونتون اینجا بودنت فایده ای نداره.

بعد خودش بلند شد و پالتو و شالگردن فرزاد و براش آورد.فرزاد از جاش بلند شد اون نمی تونست فکر کنه، این مریم بود که هم فکر می کرد هم تصمیم می گرفت. آروم پالتوش و که تو دست مریم بود پوشید بعد مریم اومد جلوش، شالگردنش رو انداخت گردنش و پالتوشو براش مرتب کرد.

پاهاش نمی تونست حرکت کنه، هر چند توانایی فکر کردن نداشت اما بدنش داشت با رفتنش مخالفت می کرد. برای چند لحظه به مریم خیره شد و ناگهان اونو سفت در آغوش گرفت.

مریم به آرومی پشتش و نوازش کرد و سرشو کنار صورتش قرار داد و گفت: بهتره منو برای همیشه فراموش کنی.

با شنیدن این حرف تمام وجودش آتیش گرفت مریم و رها کرد و به سمت در راه افتاد. با باز شدن در سرما و برف به داخل خونه هجوم آورد، کمی صبر کرد و صورتش و به سوی مریم چرخوند. معلوم بود کلمات به سختی دارند از دهنش بیرون میان، با صدای خفه ای گفت: من دوست داشتم...

مریم لبخند ملیحی زد و گفت: می دونم عزیزم.

دوباره به سمت در برگشت و این بار برای همیشه رفت.

مریم نفس عمیقی کشید و به سمت شومینه رفت آروم درون صندلی راحتی جای گرفت و روی زمین به جنازه خودش که حالا توی لخته های خون غوطه ور بود خیره شد.